یک سال دیگر (مایک لی)      ۱/۲****

یک شاهکار به‌ تمام معنا و شاید بهترین فیلم لی بعد از «رازها و دروغ‌ها». فیلم درباره‌ی «پیری‌»ست، و گرچه مایک لی رئالیستی‌ست که از بسیاری از شگردهای مرسوم درام‌پردازی آگاهانه چشم‌پوشی می‌کند، چنان تصویر پررنگی از لحظه‌های زندگی را به نمایش می‌گذارد که تلخی‌ فیلم با شور امپرسیونیستی درمی‌آمیزد. فیلم درباره‌ی یک زوج مسن خوشبخت است که خانه‌‌ی پر از آرامش و مهربانی‌شان پناهگاهی‌ست برای دیگران، به‌ویژه چند دوست قدیمی که مرز جوانی را پشت سر می‌گذارند. بازی‌ها حیرت‌انگیز است (به‌ویژه لسلی من‌ویل) و  جزئیات غیرقابل تصور. شاید هیچ‌کس تاکنون این‌قدر به درون‌مایه‌ و حس و حال فیلم‌های ازو نزدیک نشده باشد. اما فیلم لی تکرار و بازسازی فیلم‌های ازو نیست، او همان‌قدر انگلیسی‌ست که ازو ژاپنی. فیلم را می‌شود بارها و بارها تماشا کرد. 

شعبده‌باز (سیلون کومه)     ۱/۲***

برای کسانی که با تاتی آشنا نیستند، این می‌تواند یک انیمیشن مفرح باشد، ولی برای کسانی که به تاتی عشق می‌ورزند، شکل گرفتن یک رویاست. کومه نه‌تنها شخصیت تاتی را با همان تیک‌های رفتاری و منش آقامنشانه بازسازی می‌کند، بلکه با تکنیک انیمیشن موفق می‌شود تا حدی به ایماژها و میزانسن‌های تاتی هم نزدیک شود. (طبیعی‌ست که شکل دادن به این ایماژها در انیمیشن کار آسان‌تری‌ست، و قرار هم نیست که این فیلم را در ذهن‌مان در جایگاه فیلم‌های تاتی بنشانیم). فیلم فاقدهای باج‌های رایج سینمای تجاری به تماشاگران عام است و لحن موقر و موزون خود را تا آخر حفظ می‌کند. داستان فیلم ماجرای همراهی یک شعبده‌باز روبه‌زوال است با یک دختر جوان پرشر و شور.

آخرت (کلینت ایست‌وود)     ***

این فیلم غافلگیرکننده‌ی ایست‌وود شاید بعد از «پل‌های مدیسن‌کانتی» بهترین فیلم او باشد. با فضاسازی بسیار اروپایی و فیلم‌نامه‌ای باظرافت. داستان فیلم سه مایه‌ی کاملا جداگانه دارد که میان آن‌ها تعادل ظریفی برقرار می‌کند (شاید از این نظر متاثر از «بابل» ایناریتو باشد). از ترفندهای سینمای تجاری و خودنمایی جز در شروع شوک‌آور فیلم خبری نیست. بازی سسیل دو فرانس فوق‌العاده و حضور مت دیمون بسیار دوست‌داشتنی‌ست. با این فیلم ازنو می‌شود ایست‌وود را تا حدی جدی گرفت.

به جمع رایلی‌ها خوش آمدید (جیک اسکات) ۱/۲***

نخستین فیلم از کارگردان مستقل آمریکایی، جیک اسکات، کاملا غافلگیرکننده است. فیلم درباره‌ی زندگی یک زوج میان‌سال است که مدت‌هاست زندگی‌شان بابت مرگ دخترشان بحرانی شده و حالا سفر مرد به نیواورلئان ـ همزمان با مرگ معشوقه‌اش ـ او را با دختر جوانی آشنا می‌کند که... فیلم با لحنی رئالیستی جلو می‌رود و از ترفندهای سینمای تجاری (تعلیل‌های آبکی، اکشن آبکی) در آن خبری نیست. بازی‌ها بسیار خوب است (به‌خصوص ملیسا لئو، که پیش‌تر در «۲۱ گرم» بازی کرده بود).