http://haftonim.blogfa.com گریزی به هنر و ادبیات و ... (مجید اسلامی) fa blogfa.com Fri, 11 May 2012 16:26:00 GMT http://haftonim.blogfa.com/post-103.aspx <blockquote><div style="text-align: justify;"><p><font size="2">همیشه دوست داشته‌ام درباره‌ی فروغ کتاب بنویسم. حالا ایده‌ام این است که کلاسی برگزار کنم با عنوان «تحلیل شعرهای فروغ» یا «تحلیل فرمالیستی شعرهای فروغ» تا بعد بتوانم این ایده‌ها را به صورت کتاب منتشر کنم. کسانی که مایلند در این کلاس شرکت کنند می‌توانند از طریق ای‌میل ابراز تمایل کنند [آدرس ای‌میل در حاشیه صفحه‌ی وبلاگ هست]. کلاس احتمالا بعدازظهر پنجشنبه (و گاهی جمعه‌ها) برگزار خواهد شد [در آموزشگاهی که بعدا اعلام خواهم کرد]. زمان شروع کلاس بستگی به رسیدن به حد نصاب [بین پانزده تا بیست نفر] دارد. وقتی تعداد به حد نصاب رسید شاید امکان شرکت تک‌جلسه‌ای هم برای شهرستانی‌ها فراهم باشد.</font></p><p><font size="2"><font face="Tahoma"><strong><span style="color: rgb(0, 0, 153);">بعدالتحریر:</span> </strong>تعداد به همین زودی به حد نصاب رسید. [از سرعت عمل‌تان ممنون]. مرحله بعدی این است: از طرف آموزشگاه به شما ای‌میل زده خواهد شد و شرایط ثبت‌نام اعلام خواهد شد. لیست هنوز بسته نشده و چند نفری جا دارد ولی احتمالا ظرف فردا و پس‌فردا بسته خواهد شد [شاید عضو رزرو هم داشته باشیم.] تاریخ اولین جلسه را هم به زودی مشخص خواهیم کرد.</font></font></p></div></blockquote> Fri, 11 May 2012 16:26:00 GMT haftonim http://haftonim.blogfa.com/post-103.aspx http://haftonim.blogfa.com/post-102.aspx <blockquote><p style="line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="FA">بهترين‌ها كتاب‌ها كدام‌ها هستند؟ آن‌هايي كه زندگي‌مان را به دو بخش تقسيم كرده‌اند؟ آن‌هايي كه تلقي‌مان را از ادبيات تغيير داده‌اند؟ آن‌هايي كه ما را به دوباره و دوباره خواندن تحريك كرده‌اند؟ آيا خاطره‌ي كودكي و نوجواني كافي‌ست؟ آيا بهترين كتاب‌ها همان بهترين‌ ترجمه‌ها هستند؟ با واسطه‌ي زبان چه كنيم؟ چگونه می‌توانیم آن‌هایی را که بی‌واسطه خوانده‌ایم با آن‌هایی که با واسطه خوانده‌ایم مقایسه کنیم؟ </span></p><p style="line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="FA">بحث پيچيده‌اي‌ست. انتخاب بهترين فيلم‌ها به‌مراتب کار آسان‌تری است. فيلم‌ها در دسترس‌اند و بي‌واسطه‌ترند. خواندن يك كتاب قطور خيلي وقت‌ها تجربه‌اي يك‌باره است كه چند هفته و گاهي بيش از يك ماه زمان مي‌برد. خواندن دوباره‌ي يك كتاب محبوب هم گاهي دورخيز رواني فراواني نياز دارد. چه‌قدر مي‌توان به قضاوت پنج سال، ده سال، يا پانزده سال پيش اتكا كرد؟</span></p><p style="line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="FA">برخي كتاب‌ها هست كه سال‌ها پيش يك بار آن‌ها را خوانده‌ايم و هنوز خاطره‌ي خوش‌شان با ماست، ولي هرگز فرصت نمي‌كنيم (گاهي جرات نمي‌كنيم) دوباره سراغ‌شان برويم.</span></p><p style="line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA">با این مقدمه شاید بشود کتاب‌ها را دست‌کم به این چند دسته تقسیم کرد:</span></p><p style="line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><strong><span lang="AR-SA">کتاب‌های محبوب کودکی</span></strong></p><ol type="1" start="1"><li style="line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA">بیگانه‌ای در دهکده. مارک تواین. ترجمه‌ی نجف دریابندری.</span></li></ol><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA">به‌نظرم این مهم‌ترین کتاب کودکی‌ام است که آن‌ها را بارها و بارها خواندم. متن اصلی‌اش را هم پیدا کردم و اولین متنی بود که با ترجمه‌اش مقابله کردم و کلی چیز یاد گرفتم.</span></p><ol type="1" start="2"><li style="line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA">شاهزاده و گدا. مارک تواین. ترجمه‌ی محمد قاضی.</span></li></ol><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="FA">این یکی هنوز خاطره‌ی خوش‌اش باقی‌ست، هرچند هرگز دوباره نخواندمش.</span></p><ol type="1" start="3"><li style="line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="FA">داستان پداگوژیگی. آنتون ماکارنکو. انتشارات پروگرس (نام مترجمش یادم نیست).</span></li></ol><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="FA">یک کتاب دو جلدی پر از شخصیت‌های جذاب و بسیار شیرین. سال اول راهنمایی بودم که آن را خواندم و دیگر مجال دوباره خواندن‌اش پیش نیامد.</span></p><ol type="1" start="4"><li style="line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA">ماجراهای تن‌تن و میلو.</span></li></ol><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA">کتاب‌های تن‌تن را دوستی قرض گرفتم و خواندم و پس‌اش دادم. خاطره‌اش بسیار شیرین است.</span></p><ol type="1" start="5"><li style="line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA">امیرارسلان نامدار. </span></li></ol><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA">یک نسخه‌ی خطی در زیرزمین خانه‌مان داشتیم که ورق‌ورق شد. قصدمان این بود که در مجله «هفت» یک پرونده درباره‌اش تهیه کنیم و به این مناسبت شاید دوباره سراغش می‌رفتم، که نشد. خاطره‌اش زیباست.</span></p><p><strong>بهترین رمان‌های عمر</strong> (بدون ترتیب)<span lang="AR-SA"><br /></span></p><p><span lang="AR-SA">1. خشم و هیاهو. ویلیام فاکنر. ترجمه‌ی صالح حسینی.</span><span lang="AR-SA"><br /></span></p><p><span lang="AR-SA">2. تصویری از هنرمند در جوانی. جیمز جویس.</span><span lang="AR-SA"><br /></span></p><p><span lang="AR-SA">3. شیاطین. داستایفسکی. ترجمه‌ی سروش حبیبی.</span><span lang="AR-SA"><br /></span></p><p><span lang="AR-SA">و ابله. داستایفسکی. ترجمه‌ی سروش حبیبی.</span><span lang="AR-SA"><br /></span></p><p><span lang="AR-SA">4. رگتایم. دکتروف. ترجمه‌ی نجف دریابندری.</span><span lang="AR-SA"><br /></span></p><p><span lang="AR-SA">5. صد سال تنهایی. گابریل گارسیا مارکز. ترجمه‌ی بهمن فرزانه.</span><span lang="AR-SA"><br /></span></p><p><span lang="AR-SA">6. درهزارتو. آلن روب‌‌گری‌یه.</span><span lang="AR-SA"><br /></span></p><p><span lang="AR-SA">7. عاشق. مارگریت دوراس.</span><span lang="AR-SA"><br /></span></p><p><span lang="AR-SA">8. سیمای زنی در میان جمع. هاینریش بل. ترجمه‌ی مرتضی کلانتریان.</span><span lang="AR-SA"> </span></p><p><span lang="AR-SA">و عقاید یک دلقک. هاینریش بل. ترجمه‌ی شریف لنکرانی.</span><span lang="AR-SA"> </span></p><p><span lang="AR-SA">و بیلیارد در ساعت نه‌ونیم. هاینریش بل. ترجمه‌ی کیکاووس جهانداری.</span><span lang="AR-SA"><br /></span></p><p><span lang="AR-SA">9. ناتور دشت. سلینجر.</span><span lang="AR-SA"><br /></span></p><p><span lang="AR-SA">10. خداحافظ گری‌ کوپر. <span> </span>رومن گاری. ترجمه‌ی سروش حبیبی.</span></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA">و زندگی در پیش رو. رومن گاری. ترجمه‌ی لیلی گلستان.</span><span lang="AR-SA"><br /></span></p></blockquote><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA">11. زندگی واقعی سباستین نایت. ولادیمیر ناباکف.</span><span lang="AR-SA"><br /></span></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA">12. خانم دالووی. ویرجینیا وولف.</span><span lang="AR-SA"><br /></span></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA">13. غرور و تعصب. جین آستین.</span><span lang="AR-SA"><br /></span></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA">14. دیوید کاپرفیلد. چارلز دیکنز. ترجمه‌ی مسعود رجب‌نیا.</span><span lang="AR-SA"><br /></span></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA">15. قهرمان دوران. لرمانتف. ترجمه‌ی کریم کشاورز.</span><span lang="AR-SA"><span><br /></span></span></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA"><span>16. </span>1984. جرج اورول.</span><span lang="AR-SA"><span><br /></span></span></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA"><span>17. </span>وقتی یتیم بودیم. ایشی‌گورو. ترجمه‌ی مژده دقیقی.</span><span lang="AR-SA"><span><br /></span></span></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA"><span>18. </span>محاکمه. فرانتس کافکا. ترجمه‌ی علی‌اصغر حداد.</span><span lang="AR-SA"><br /></span></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA">19. تام جونز. هنری فیلدینگ. ترجمه‌ی احمد کریمی حکاک.</span><span lang="AR-SA"><span><br /></span></span></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA"><span>20. </span>وداع با اسلحه. ارنست همینگ‌وی.</span><span lang="AR-SA"><br /></span></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA">21. از چشم غربی. جوزف کنراد. ترجمه‌ی احمد میرعلایی.</span><span lang="AR-SA"><br /></span></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA">22. مارتین ایدن. جک لندن. ترجمه‌ی محمد‌تقی فرامرزی.</span><span lang="AR-SA"><span><br /></span></span></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA"><span>23. </span>بوف کور. صادق هدایت.</span><span lang="AR-SA"><span><br /></span></span></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA"><span>24. </span>شازده احتجاب (و کریستین و کید). هوشنگ گلشیری.</span><span lang="AR-SA"><span><br /></span></span></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA"><span>25. </span>ناکجاآباد (و شاه‌کلید، و شریک جرم، و سفر کسری). جعفر مدرس صادقی.</span><span lang="AR-SA"><br /></span></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA">26. خروس. ابراهیم گلستان.</span><span lang="AR-SA"><span><br /></span></span></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA"><span>27. </span>شب هول. هرمز شهدادی.</span></p><p style="margin-right: 54pt; text-indent: -18pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><strong><span>بقیه</span></strong></p><p style="margin-right: 54pt; text-indent: -18pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span>رمان‌هایی که یک بار (در سال‌های دور) خوانده‌ام و خاطره‌شان باقی‌ست.<span><span>    </span></span></span></p><p style="margin-right: 54pt; text-indent: -18pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span><span>-<span>  </span></span></span><span lang="AR-SA">یک مرد. اوریانا فالاچی. ترجمه‌ی پیروز ملکی.</span></p><p style="margin-right: 54pt; text-indent: -18pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span><span>-</span></span><span lang="AR-SA">  خوشه‌های خشم. جان اشتین‌بک. ترجمه‌ی شاهرخ مسکوب/عبدالرحیم حمیدیان.</span></p><p style="margin-right: 54pt; text-indent: -18pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span><span>-<span>  </span></span></span><span lang="AR-SA">پرواز بر فراز آشیانه فاخته. کن کیسی. ترجمه‌ی سعید باستانی.</span></p><p style="margin-right: 54pt; text-indent: -18pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span><span>-<span>  </span></span></span><span lang="AR-SA">آخرین وسوسه‌ی مسیح. نیکوس کازانتزاکیس. ترجمه‌ی صالح حسینی.</span></p><p style="margin-right: 54pt; text-indent: -18pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span><span>-<span> </span></span></span><span lang="AR-SA">شب طولانی تیزدندان. خورخه کاره‌را گومز. ترجمه‌ی بیژن نیک‌بین.</span></p><p style="margin-right: 54pt; text-indent: -18pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span><span>-<span>  </span></span></span><span lang="AR-SA">سووشون. سیمین دانشور.</span></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA">و طبعا کتاب‌های فراوانی که فعلا از یاد رفته و شاید به این لیست اضافه کنم.</span></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA">تبصره. کتاب‌هایی که جلوشان نام مترجم ندارد به زبان انگلیسی خوانده‌ام.</span></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><br /></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><strong><span lang="AR-SA">داستان کوتاه</span></strong></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA">انتخاب بهترین داستان‌ها از میان این خیل گسترده خیلی سخت است و احتمال جاماندن برخی نمونه‌های مهم خیلی بیش‌تر است. شاید بهتر باشد اول از بهترین نویسنده‌های داستان کوتاه شروع کنیم:</span></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA">1. آنتون چخوف</span></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA">چخوف در حوزه داستان کوتاه جایگاهی استثنایی دارد، حتی بسیار فراتر از جایگاهش به عنوان نمایش‌نامه‌نویس. در بهترین‌های چخوف رازی هست که تحلیلش را دشوار و آموختن تکنیکش را در حد غیرممکن جلوه می‌دهد. بهترین‌های چخوف از دید من این‌هاست:</span></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA">بوسه، خانم و سگ ملوسش، دشمنان، ساز روچیلد، راهب سیاه‌پوش، هملت مسکویی... [که همگی در کتاب «دشمنان» خانم دانشور هست]</span></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA">2. ارنست همینگ‌وی</span></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA">همینگ‌وی را تا حد ممکن باید به زبان اصلی خواند و خواندنش به انگلیسی اصلا سخت نیست. بهترین‌هایش از دید من این‌هاست: </span></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA">تپه‌هایی شبیه فیل‌های سفید، آدمکش‌ها، خانه‌ی سرباز، جایی تمیز و خوش‌نور...</span></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA">3. کاترین منسفیلد</span></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA">نزدیک‌ترین کسی که می‌توان به راز و رمز داستان‌نویسی چخوف سراغ گرفت، با چاشنی فرهنگ آنگلوساکسن. بهترین‌هایش:</span></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA">آقای کبوتر و بانو، گاردن‌پارتی، برگي از آلبوم...</span></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA">4. د. اچ. لارنس</span></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA">لارنس نثری شگفت‌انگیز دارد و تقریبا همه‌ی داستان‌هایش به لطف این نثر فوق‌العاده‌اند. مثلا این‌ها:</span></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA">دختر یک دلال اسب، شبح در باغ رز... </span></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA">5. جیمز جویس</span></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA">آشنایی با داستان‌های جویس با ترجمه‌ی «ایولین» شروع شد. هرچند شاهکارش طبعا «مردگان» است که هنوز ترجمه‌ی خوبی ازش نیست.</span></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA">5. ویلیام فاکنر</span></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA">داستان کوتاه‌های فاکنر به اندازه‌ی رمان‌هایش شگفت‌انگیزند. مثل:</span></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA">آفتاب دم غروب</span></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA">6. هاروکی موراکامی</span></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA">یکی از بهترین نویسندگان معاصر جهان. رازآمیزو غافلگیرکننده. نمونه‌ها:</span></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA">مرد یخی، میمون شیناگاوا، پس از زلزله...</span></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA">7. آلیس مونرو</span></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA">مجموعه‌ای که ترانه علیدوستی ترجمه کرده برای شناخت نبوغ مونرو کافی‌ست. کم‌تر مجموعه‌ای چنین داستان‌های هم‌سطحی دارد. سبک مونرو به لحاظ شیوه‌ی گسترش داستان، و یافتن سوژه تقریبا غیرقابل تقلید است.</span></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA">8. صادق هدايت</span></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA">«سه قطره خون» نه‌تنها بهترين داستان كوتاه تمام دوران بلكه از بهترين‌ها در ادبيات جهان است. «سگ ولگرد»، «داش آكل» و «تاريكخانه» هم داستان‌هاي درخشاني هستند و هدايت از تجربه‌گراترين نويسندگان داستان كوتاه در ايران.</span></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA">9. ابراهيم گلستان</span></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA">«مردي كه افتاد» و «لنگ» از قله‌هاي داستان نويسي ايران‌اند، هرچند «عشق سال‌هاي سبز» و «ماهي و جفتش» بيش‌تر مشهورند.</span></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA">10. هوشنگ گلشیری</span></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA">«گرگ» بی‌شک یکی از بهترین داستان‌هایی‌ست که خوانده‌ام. ولی باید به «معصوم»ها، «بختک» و «دخمه‌ای برای سمور آبی» هم اشاره کنم.</span></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA">11. بهرام صادقی</span></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA">مجموعه‌ی «سنگر و قمقمه‌های خالی» فوق‌العاده است.</span></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA">12. غلامحسین ساعدی</span></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA">داستان‌های «گدا» و «دو برادر» و داستان بلند «آرامش در حضور دیگران»</span></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA">13. مهشید امیرشاهی</span></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA">داستان‌های قبل از انقلابش بسیار جذاب‌اند ولی شاهکارش داستانی‌ست به نام «صدای مرغ تنها» که در شماره 6 الفبا درآمده.</span></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA">14. گلی ترقی</span></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA">شاید بتوان گفت همه‌ی داستان‌هایش. ولی برای من «جایی دیگر» و «درخت گلابی» جایگاه خاصی دارند.</span></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><strong><span lang="AR-SA"><br /></span></strong></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><strong><span lang="AR-SA">تك‌داستان‌ها</span></strong></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA">- داستاني از تئودور درايزر در كتاب هفته‌ها درباره‌ي خيانت به نام «زاغ سياه» [كه داستانش به شكل عجيبي شبيه «شايد وقتي ديگر» است و هرگز نفهميدم نام انگليسي‌اش چيست و درنتيجه به متن انگليسي‌اش هم دسترسي پيدا نكردم]</span></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA">- داستاني از كريسمن تيلور باز هم در كتاب هفته‌ها به نام «گيرنده شناخته نشد» [بعدتر تينوش نظم‌جو هم آن را به صورت كتابي لاغر منتشر كرد]</span></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA">- داستاني از واهه كاچا در كتاب هفته‌ها به نام «كاميلا». </span></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA">- داستاني از يوكيو ميشيما كه براي «هفت» ترجمه كردم به نام «فواره‌ها در باران». ميشيما نويسنده‌ي بسيار پركاري بوده و در ايران زياد شناخته شده نيست.</span></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA">- «مادر» ناتاليا گينزبورگ.</span></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA">- داستاني تقريبا غير قابل ترجمه از ويرجينيا وولف به نام A Haunted House [خانه‌ي تسخيرشده].</span></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA">- نوشته‌اي از فروغ با نام «سفرنامه ايتاليا» نمونه‌ي درخشان تصويرسازي شاعري‌ست كه مي‌توانست داستان‌نويس هم باشد.</span></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><strong><span lang="AR-SA">كتاب‌هاي غيرداستاني</span></strong></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA">دكتر علي شريعتي</span></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA">شريعتي هم به لحاظ شور و حرارت در نوشتن مجذوبم مي‌كرد، هم به لحاظ نثر و فرم در نوشتن. بهترين مثال‌ها «كوير» و «حج» است ولي حتي از «اسلام‌شناسي مشهد» و «انتظار مذهب اعتراض» هم مي‌شود نثرپردازي و فرم ياد گرفت.</span></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA">آذر نفيسي</span></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA">مقاله‌هايش در «مفيد»، «نقد آگاه» و شماره‌هاي اول «كلك» شگفت‌انگيزند. همچنين سخنراني فوق‌العاده‌اش درباره «بوف كور» در بنياد فارابي در اواخر دهه شصت و درباره‌ي «مردگان» در دانشكده سينماتئاتر.</span></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA">دانلد ريچي</span></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA">ترجمه‌ي كتاب «فيلم‌هاي آكيرا كوروساوا» [همراه با حميدرضا منتظري] برايم يك كلاس درس بود. به‌نظرم خيلي چيزها از او ياد گرفتم، از جمله تكنيك نوشتن.</span></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA">ديويد بوردول</span></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA">او نقطه مقابل ريچي‌ست. زبان را در حد اطلاعات‌رساني تقليل مي‌دهد و مي‌گذارد ايده‌ها توجه را جلب كند. كتاب‌هايش در دهه هشتاد و اوايل نود شگفت‌انگيز بود. به‌خصوص «هنر فيلم». همچنين مقاله‌اي كه درباره‌ي مرگ برگمان نوشت.</span></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA">پيتر وولن</span></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA">مقالاتش در دهه نود واقعا استثنايي‌ست. در اوج پختگي و بداعت.</span></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA">سوزان سانتاگ</span></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA">هر چیزی که ازش خواندم فوق‌العاده بوده. ولی تاثیرگذارترین مقاله‌اش «علیه تفسیر» است.</span></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA">كتاب «سينما به روايت هيچكاك»</span></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA">ترجمه‌ي دوايي كاملا به موقع درآمد و كمك كرد كه هيچكاك برايم به‌شدت جدي شود.</span></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA">كتاب «فن تدوين فيلم»</span></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA">كتاب «اينگمار برگمن كارگرداني مي‌كند» نوشته جان سايمون [كه به انگليسي خواندم.]</span></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA">كتاب «شكستن حفاظ شيشه‌اي» كريستين تامپسون</span></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA">مقاله‌اي از بابك احمدي به نام «سرما» درباره تاركوفسكي و مقالاتي از صفي يزدانيان [كه اغلب در «ترجمه‌ي تنهايي» چاپ شد] و مقالاتي از نغمه ثميني [كه در «در حضور ديگران» چاپ شد] و نقدهايي از كيومرث وجداني در دهه چهل و مقالاتي از آيدين آغداشلو [اغلب در مجله «فيلم»] و مقالاتي از كامبيز كاهه. مقاله‌اي از هوشنگ گلمكاني به نام «اين چي بود همولايتي» و مطلبي از خسرو دهقان [كه اصلا ديد سينمايي‌اش را دوست نداشتم] به نام «آقامرتضي يك كنترلچي ساده نيست»، مقاله‌ي حبيبه جعفريان در شماره 24 نوروز امسال درباره ليلا حاتمي...</span></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA">و مقاله‌ای به نام «هفت تفکر درباره‌ی تارکوفسکی» نوشته‌ی هارلن کندی در «فیلم»...</span></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA">و مقاله‌ای از برنیس رنو درباره‌ی هال هارتلی که برای «فیلم» ترجمه کردم...</span></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA">و نوشته‌اي از رولان بارت درباره‌ي چهره‌ي گاربو...</span></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA">و مقالاتي از حميدرضا صدر [مثلا درباره‌ي شزم در «هفت» يا درباره‌ي علي پروين در «تماشاگران» به عنوان مشت نمونه‌ي خروار]، و مقالاتي از ايرج كريمي...</span></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA">و مقالاتي از جاناتان رزنبام [گرچه وقتي منفي مي‌نويسد اغلب لحنش توهين‌آميز مي‌شود]...</span></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA">و مقاله‌اي از كنت جونز درباره‌ي «دنياي نو»...</span></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA">و مقاله‌ي درخشان جويس كارول اوتس درباره‌ي «شياطين»...</span></p><p style="margin-right: 36pt; line-height: 150%;" dir="rtl" class=" "><span lang="AR-SA">[شايد ادامه داشته باشد]</span></p> Wed, 18 Apr 2012 16:29:00 GMT haftonim http://haftonim.blogfa.com/post-102.aspx http://haftonim.blogfa.com/post-101.aspx <p style="text-align: center;"><img width="462" height="321" src="http://www.atremehr.com/images/docs/000001/n00001588-t.jpg" /></p><div style="text-align: justify;"><blockquote><p><font size="2"><br /></font></p><p><font size="2">چیزی که در وهله اول به چشم می‌آید درام تشدید‌شده است؛ فیلم یک لحظه آرام نمی‌گیرد و از اول تا آخر با تنش پیش می‌رود (این، هم ادامه‌ی مسیر فیلم پیشین امینی ـ <font size="2"><هفت دقیقه تا پاییز> </font>ـ است و هم تاثیر موفقیت مدل فرهادی). اما این‌بار بر خلاف فیلم پیشین که از نیمه </font>دچار اختلاط لحن می‌شد و در نیمه‌ی دوم اندوه حاصل از مرگ آن کودک شخصیت‌ها و تماشاگران را منکوب می‌کرد و قدرت مانور را از فیلم می‌گرفت، <انتهای خیابان هشتم> سعی می‌کند میان مایه‌هایش تعادل ایجاد کند و لحنی یکپارچه و همگن داشته باشد. ایده‌ی اصلی (تلاش برای فراهم کردن دیه برای نجات برادر نیلوفر [ترانه]) آشنا ولی همچنان تکان‌دهنده است. ضرب‌الاجل سه روزه برای شکل‌گیری درام اجتناب‌ناپذیر به نظر می‌رسد، اما حضور پدر بیمار صامت حالا دیگر زیادی شبیه <جدایی...>ست (هرچند ممکن است توارد باشد) و ایده‌ی بوکس (هرچند از نظر تجاری به فیلم کمک کرده) کمی به وجه رئالیستی فیلم آسیب می‌زند، و آن راه‌حل‌های انتهایی (خودفروشی اعیانی، پوکر، مسابقه‌ی مرگ، جنجال در پمپ بنزین...) زیادی گل‌درشت‌اند... اما شکل‌گیری کاراکتر نیلوفر (به لطف بازی درخشان ترانه علیدوستی) و نوع رابطه‌اش با بهرام (به لطف جدیت صابر ابر که در نمایش نگرانی تبحر دارد) کافی‌ست که این تلاش دیوانه‌وار برای نجات برادر غایب تماشاگر را در تمام طول فیلم همراه خود بکشد، و حس جاری در صحنه‌هایی مثل بیمارستان و همراهی با آن برج‌ساز خیر و رفت‌وآمدهای پرتنش در خیابان‌ها و انتظار پشت در خانه‌ی خانواده‌ی قربانی... و چهره‌ی ترانه با آن چشم‌های دودوزن نگران از ذهن‌مان به‌آسانی محو نشود.</p><p>پایان باز انتهایی گرچه به‌هرحال از یک پایان خوش تحمیلی (مثلا به شیوه‌ی <این‌جا بدون من> بهتر است) ولی بیش‌تر همجنس آن راه‌حل‌های زیادی دراماتیک انتهایی‌ست (از جنس غرابت‌  مایه‌های کیمیایی‌واری که به داخل فیلم رسوخ کرده‌اند. انگار فیلم میان فرهادی و کیمیایی در نوسان است). شاید هم بسیاری از خلاءهای داستانی (درنیامدن مایه‌‌ی داستانی مربوط  به موسی [حامد بهداد] و توجیه سکوت و خودویرانگری آن شخصیت یا برخی رابطه‌های دیگر) به ممیزی هم ربط داشته باشد، اما درمجموع این‌طور به نظر می‌رسد که کارگردانی امینی (آگاهی به نحوه‌ی حضور دوربین، میزانسن و ریتم و تعادل میان بازیگران) از فیلم‌نامه (به‌خصوص شخصیت‌پردازی) جلوتر باشد. امینی گرچه حالا دیگر به لحاظ لحن از <نامه‌های باد> خیلی فاصله گرفته، ولی به‌لحاظ کیفی از چند فیلم ناشیانه‌ی کارنامه‌اش هم فاصله دارد. فروش قابل قبول فیلم (حتی اگر به خاطر آن راه‌حل‌های زیادی دراماتیک هم باشد) مایه‌ی امیدواری‌ست.</p></blockquote></div> Fri, 30 Mar 2012 13:13:01 GMT haftonim http://haftonim.blogfa.com/post-101.aspx http://haftonim.blogfa.com/post-100.aspx <blockquote><p style="text-align: justify;" dir="rtl" class=" "><font size="2"><span lang="FA"><img width="447" height="251" src="http://a.abcnews.go.com/images/Entertainment/ht_the_artist_wy_120223_wg.jpg" /></span></font></p><p style="text-align: justify;" dir="rtl" class=" "><font size="2"><span lang="FA"><strong>آرتيست </strong>(ميشل هازاناويسيوس) <strong>1/2*</strong></span></font></p><p style="text-align: justify;" dir="rtl" class=" "><font size="2"><span lang="FA">حالا ديگر خيلي سخت است بخواهيم اين فيلم را در ميان خيل آثار ديگر و فارغ از اين همه سروصدا قضاوت كنيم. آن هم فيلمي كه قرار بوده ‹بي‌صدا› باشد. آن‌چه در وهله اول آزاردهنده مي‌نمايد اتفاقا باند صداست: موسيقي پرحجم و آزارنده‌اي كه يك لحظه آرام نمي‌گيرد و نه يادآور موسيقي فيلم‌هاي صامت، كه بيش‌تر يادآور بدترين موسيقي‌هاي فيلم نيمه‌ي اول قرن بيستم است. بعد هم ناگهان درست در نقطه‌ اوج عاطفي فيلم موسيقي <strong>سرگيجه</strong>‌ي هيچكاك از راه مي‌رسد<span style="display: none;">آور</span> (كه ارجاعي كاملا بي‌ربط به نظر مي‌رسد) و شش هفت دقيقه‌اي ادامه دارد.<span>  </span>باقي يك شخصيت مرد است با دورنمايي از آميزه‌ي رودولف والنتينو و داگلاس فربنكس كه بازيگرش خوب بلد است لبخندها و ژست‌هاي ستاره‌هاي آن دوران را تقليد كند، و شخصيت زني با دورنمايي از مثلا مري پيكفورد و ليليان گيش كه بازيگرش بلد است اداي آن‌ها را دربياورد ولي فاقد معصوميت آن‌هاست. مي‌ماند قصه‌اي درباره‌ي سقوط‌ بازيگران صامت (كه <strong>لايم‌لايت</strong> چاپلين تجسم متعالي چنين مضموني بود) با پايان خوش (با كاتاليزور رقص </span><span dir="ltr">Tap</span><span lang="FA">) و ارجاع به <strong>همشهري كين</strong> و جواب به <strong>آواز در باران </strong>و ... هيجان‌هاي سمبليك (سكانس آتش گرفتن فيلم‌ها) و يك سكانس درخشان رويا (كه آدم را ميخكوب مي‌كند و اميدوار، ولي جرقه‌اي بيش نيست) و يك تصویر فوق‌العاده (صحنه‌ي ملاقات روي پله‌ها)... و همين.</span></font></p><p style="text-align: justify;" dir="rtl" class=" "><font size="2"><span lang="FA">و من به شاهكارهاي صامت فكر مي‌كنم: <strong>طلوع</strong> (مورنا)، <strong>باد</strong> (شوستروم)، <strong>جعبه پاندورا</strong> (پابست)، و آثار آيزنشتين و پودوفكين و لانگ، و چاپلين و لويد و كيتون... فيلم‌هايي كه همچنان زنده‌اند و جاودان، و اين فيلم حتي نتوانسته يك صحنه‌ از آن شكوه را بازسازي كند. شايد هم نشانه‌گيري فيلم آن فيلم‌ها نيست، بلكه خيل فيلم‌هاي جريان عمومي‌ست كه اكنون به فراموشي سپرده شده‌اند و هيچ حسرتي هم برنمي‌انگيزند.</span></font></p><p style="text-align: justify;" dir="rtl" class=" "><font size="2"><span lang="FA">و به فيلم‌هايي فكر مي‌كنم كه فضاي دوران صامت را استادانه به تصوير كشيدند: مثلا <strong>برده‌ي عشق</strong> (ميخالكوف)... و فيلم‌هايي كه منطق صامت بودن را به كار گرفتند تا فيلمي شكل بگيرد با فضايي استثنايي كه شبيه هيچ فيلم ديگري نيست: مثلا <strong>آنتن</strong> (استبان ساپير 2007)... و فيلم‌هاي ديگري كه پر از ايده‌هاي خلاق بودند و آن‌طور كه بايد ديده نشدند: مثلا <strong>سقوط</strong> (تارسم سينگ 2006)...</span></font></p><p style="text-align: justify;" dir="rtl" class=" "><font size="2"><span lang="FA">پس مشكل اصلي شايد همين سروصداست!</span></font></p><p style="text-align: justify;" dir="rtl" class=" "><br /></p><p style="text-align: center;" dir="rtl" class=" "><font size="2"><span lang="FA"><strong><span style="color: rgb(0, 0, 255);">سال نو مبارک!</span></strong></span></font></p></blockquote> Mon, 19 Mar 2012 17:53:00 GMT haftonim http://haftonim.blogfa.com/post-100.aspx http://haftonim.blogfa.com/post-99.aspx <strong>جشنواره‌ی فیلم فجر؛ فیلم‌ها و آدم‌ها</strong><blockquote style="color: rgb(255, 0, 0);"><blockquote><p><strong><font size="3">نگاه کن که چه برفی می‌بارد!</font></strong></p></blockquote></blockquote><div style="text-align: justify;"><blockquote><blockquote><p>برج میلاد سربالایی تندی دارد که در میانه پیچ می‌خورد و می‌رسد به یک پارکینگ بزرگ چندطبقه، با آسانسورهایی که منتهی می‌شود به پشت‌بام پارکینگ...</p><p>----------------</p><p>تصویری شکل می‌گیرد در ذهنم از روزی که برف می‌بارد و روی آن محوطه‌ی وسیع پشت‌بام می‌نشیند. زمین لیز است و مسیر سالن همایش تا رستوران را با موکت‌های دراز قرمز و سبز پوشانده‌اند و مهمان‌ها در این مسیر روان‌اند... ظهر است. «پذیرایی ساده» تازه تمام شده و همه کم‌و بیش گیج‌اند. برف می‌بارد و هوا سرد است. خاطره‌ی شگفت‌انگیز فیلم با آن منظره‌ی برفی می‌آمیزد. حالم خوب است!</p><p align="baseline">................</p><p><img src="http://www.myup.ir/images/31549810777035714107.jpg" /></p></blockquote></blockquote></div><blockquote><p style="text-align: justify;">شماره‌ی نوروزی مجله 24 منتشر شد. در این شماره گزارش نگارنده درباره‌ی جشنواره‌ی فیلم فجر چاپ شده. همچنین میزگردی درباره‌ی فیلم‌های جشنواره با حضور نگارنده، علیرضا رئیسیان، فریدون جیرانی و حسین معززی‌نیا.</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">بعدالتحریر: در همین شماره مطلبی هست با عنوان <قیافه‌ی شما برای من آشناست!> نوشته‌ی حبیبه جعفریان که همین امروز بعدازظهر خواندم و آن را بسیار دوست داشتم.</p></blockquote> Wed, 14 Mar 2012 21:31:00 GMT haftonim http://haftonim.blogfa.com/post-99.aspx http://haftonim.blogfa.com/post-98.aspx <p><strong>تهران 1500 (بهرام عظیمی) 1/2</strong></p><p><strong>Black Noise (بهروز افخمی) 0</strong></p><p><strong>یک روز دیگر (حسن فتحی) </strong><strong>1/2</strong></p><p><strong>بغض (رضا درمیشیان) </strong><strong>1/2*</strong><strong>*</strong></p><p><strong>بی‌خود و بی‌جهت (عبدالرضا کاهانی) </strong><strong>*</strong><strong>*</strong><strong>*</strong><strong>*</strong></p><p><strong>در انتظار معجزه (رسول صدرعاملی) 0</strong></p><p><strong>نارنجی‌پوش (داریوش مهرجویی) </strong><strong>*</strong></p><p><strong>آزمایشگاه (حمید امجد)  </strong><strong>*</strong></p><p><strong>خوابم می‌آد (رضا عطاران)  </strong><strong>1/2*</strong><strong>*</strong></p><p><strong>برف روی کاج‌ها (پیمان معادی) </strong><strong>*</strong></p><p><strong>پل چوبی (مهدی کرم‌پور)  0 <br /> </strong></p> <p><strong>من همسرش هستم (مصطفی شایسته) 0</strong><br /> </p> <p><strong>آمین خواهیم گفت (سامان سالور) 0</strong></p><p><strong>یکی می‌خواد باهات حرف بزنه (منوچهر هادی)</strong><strong> </strong><strong>*</strong></p><p><strong>خرس (خسرو معصومي) 1/2</strong></p><p><strong>ميگرن (مانلي شجاعي‌فرد)  1/2**</strong></p><p><strong>پذيرايي ساده (ماني حقيقي)  ***</strong></p><p><strong>پله‌ي آخر (علي مصفا) ***</strong></p><p><strong>كهريزك، چهار نگاه </strong></p><p>          اپيزود اول (بني‌اعتماد) **</p><p>          اپيزود دوم (اميريوسفي) **</p><p>          اپيزود سوم (كلانتري) *</p><p>          اپيزود چهارم (بهمن كيارستمي) 0</p><p><br /></p><p> </p> Sun, 05 Feb 2012 18:33:00 GMT haftonim http://haftonim.blogfa.com/post-98.aspx http://haftonim.blogfa.com/post-97.aspx <strong>صدایی زیر طاقی</strong><p>مجموعه داستان (و عکس)</p><p align="baseline"><strong>مریم سپهری</strong></p><p style="text-align: right;"><strong>قطع: رقعی   تعداد: ۱۵۰۰ نسخه   قیمت: ۳۵۰۰ تومان</strong></p><p style="text-align: right;"><strong>انتشارات منظومه خرد</strong></p><p style="text-align: center;"><img hspace="0" border="1" vspace="0" src="http://majeslami.persiangig.com/jeld%20for%20internet2.jpg" /></p><p style="text-align: left;"><br /></p><p style="text-align: center;"><img hspace="1" border="1" align="absmiddle" vspace="1" style="width: 437px; height: 499px;" src="http://majeslami.persiangig.com/4-5.jpg" /></p><p style="text-align: center;"><img hspace="0" border="1" vspace="0" style="width: 432px; height: 540px;" src="http://majeslami.persiangig.com/644.jpg" /></p><p style="color: rgb(153, 0, 102);"><strong>تلنگری به ذهن (چگونه خلاق‌تر باشید)</strong></p><p>نوشته‌ی <strong>راجر فون‌اک</strong></p><p><strong>ترجمه‌ی انوشه ضرغام</strong></p><p align="baseline"><strong>قطع: وزیری    تعداد: ۱۰۰۰ نسخه    قیمت: ۵۳۰۰ تومان</strong></p><p style="text-align: center;"><img hspace="0" border="1" vspace="0" style="width: 285px; height: 401px;" src="http://majeslami.persiangig.com/for%20internet.jpg" /></p><blockquote><div style="text-align: justify;"><font face="tahoma,verdana,arial,helvetica,sans-serif" size="2">«تلنگری به ذهن» به مقوله‌ی خلاقیت می‌پردازد: خلاقیت در هنر و خلاقیت در زندگی. می‌کوشد مخاطبش را از چارچوب‌های ذهنیِ عادتی‌شده و مسیرهای امن امتحان‌پس‌داده، بیرون بکشد و به ماجراجویی وادارد.</font><br /><font face="tahoma,verdana,arial,helvetica,sans-serif" size="2">«تلنگری به ذهن» کتابی‌ست مخصوص همه‌ی گروه‌های سنی، از نوجوانان گرفته تا کسانی که سنی ازشان گذشته. از دید نویسنده‌ی کتاب هر ذهنی به‌نوعی به تلنگر نیاز دارد! </font><br /><div style="text-align: left;"><strong><font face="tahoma,verdana,arial,helvetica,sans-serif" size="2">ناشر</font></strong></div><br /><font face="tahoma,verdana,arial,helvetica,sans-serif" size="2">خلاقیت امری لذت‌بخش، ضروری و در دسترس همگان است... این کتاب مبانی اصلی تفکر خلاق را ارائه می‌کند. فکر می‌کنم از آن ‌رو که جهان دائم در حال تغيير است، همه‌ی مردم نیاز به كسب مهارت‌های تفکر خلاق دارند. این مهارت‌ها باید تشویق شوند و پرورش یابند. اگر دانش‌آموز پایه‌ی سوم دبیرستان باشید یا مدیر مالی شرکت تبلیغاتی، برنامه‌نویس نرم‌افزار یا مادر خانواده، فکر می‌کنم که ایده‌های مفیدی در این کتاب بیابید. </font><br /><div style="text-align: left;"><strong><font face="tahoma,verdana,arial,helvetica,sans-serif" size="2">مؤلف</font></strong></div></div></blockquote><p><br /></p> Tue, 03 Jan 2012 15:48:00 GMT haftonim http://haftonim.blogfa.com/post-97.aspx http://haftonim.blogfa.com/post-96.aspx شماره‌ی جدید ۲۴ منتشر شد.</p> Wed, 21 Dec 2011 09:29:03 GMT haftonim http://haftonim.blogfa.com/post-96.aspx http://haftonim.blogfa.com/post-95.aspx <p align="baseline"><span style="border-collapse: collapse; white-space: pre;" class="Apple-style-span"><strong><span style="font-size: small;" class="Apple-style-span"><font color="#990066" class="Apple-style-span">النا (آندری زویاگینتسف) ۱/۲**</font></span></strong></span></p><p style="text-align: center;"><img src="http://www.jigsawlounge.co.uk/film/wp-content/uploads/2011/07/elena-440x440.jpg" /></p><blockquote style="text-align: justify; border-style: none; padding: 0px;" class="webkit-indent-blockquote"><span style="font-size: small;" class="Apple-style-span">دو فیلم پیشین کارگردان چنان شگفت‌انگیز و جاه‌طلبانه بود که این یکی به هر حال سرخوردگی به همراه خواهد آورد. اگر </span><strong><span style="font-size: small;" class="Apple-style-span">بازگشت</span></strong><span style="font-size: small;" class="Apple-style-span"> دلبستگی همزمان به تارکوفسکی و هیچکاک بود و </span><strong><span style="font-size: small;" class="Apple-style-span">تبعید</span></strong><span style="font-size: small;" class="Apple-style-span"> بیش‌تر به تارکوفسکی گرایش داشت، </span><strong><span style="font-size: small;" class="Apple-style-span">النا</span></strong><span style="font-size: small;" class="Apple-style-span"> آشکارا زیر سایه‌ی هیچکاک است، منتها نه هیچکاکِ </span><strong><span style="font-size: small;" class="Apple-style-span">سرگیجه</span></strong><span style="font-size: small;" class="Apple-style-span"> و </span><strong><span style="font-size: small;" class="Apple-style-span">پنجره‌ عقبی</span></strong><span style="font-size: small;" class="Apple-style-span">، بلکه هیچکاکِ کم‌تر جاه‌طلبِ </span><strong><span style="font-size: small;" class="Apple-style-span">حرف میم را به نشانه‌ی مرگ بگیر</span></strong><span style="font-size: small;" class="Apple-style-span"> یا مثلا </span><strong><span style="font-size: small;" class="Apple-style-span">دستگیری دزد</span></strong><span style="font-size: small;" class="Apple-style-span">. یک درام خانوادگی نه‌چندان پیچیده با مایه‌های محدود و متکی بر تعلیق (و کمی غافلگیری). از جلوه‌های بصری مسحورکننده‌ی دو فیلم قبلی خبری نیست و ریتم کند قبلی، این‌جا بدون آن پیچیدگی و عمق داستانی کمی مزاحم به نظر می‌رسد. تصویرها جذاب ولی کاربردی‌اند و بازی‌ها قابل قبول ولی فاقد پیچیدگی خاص. شواهدی هست که می‌تواند این فیلم را به لحاظ مضمونی با فیلم‌های قبلی مربوط کند (مثلا مایه‌ی مسئولیت والدین و بچه‌ها) ولی درکل از جادوی فیلم‌های قبلی خبری نیست. نکته‌ی بسیار غافلگیرکننده‌ی فیلم موسیقی آن است، ساخته‌ی (مثل همیشه) فوق‌العاده‌ی فیلیپ گلس.</span></blockquote><blockquote style="text-align: justify; border-style: none; padding: 0px;" class="webkit-indent-blockquote"><strong><span style="font-size: small;" class="Apple-style-span">النا</span></strong><span style="font-size: small;" class="Apple-style-span"> فیلم بدی نیست. اشکال شاید از سطح توقع ماست. زویاگینتسف تازه فقط سه فیلم ساخته که دو از آن‌ها فوق‌العاده‌اند. (از آن‌جا که خیلی‌ها احتمالا هنوز فیلم را ندیده‌اند زیاد راجع به داستان توضیح نمی‌دهم).</span></blockquote><p><br /></p><p><strong><font color="#990099" class="Apple-style-span">پوستی که در آن زندگی می‌کنم (پدرو آلمودوار) ۱/۲ **</font></strong></p><p style="text-align: center;"><img src="http://molempire.com/wp-content/uploads/2011/07/the-skin-I-live-in-poster-ok.jpg" style="width: 480px; height: 323px;" /></p><blockquote style="text-align: justify; border-style: none; padding: 0px;" class="webkit-indent-blockquote"><span style="font-size: small;" class="Apple-style-span">یک فیلم آلمودواری تیپیک؛ درباره‌ی جراح پلاستیکی که همسر مرده‌اش را در وجود کس دیگری بازسازی کند؛ با همان چرخش‌های ناگهانی و جلو عقب رفتن‌های زمانی؛ همان جسمانیتِ اغراق‌ شده و تغییر جنسیت؛ مایه‌های هیچکاکی و تعلیق... اگر سطح توقع‌تان <strong>همه‌چیز درباره‌ی مادرم</strong>، <strong>با او حرف بزن </strong>و<strong> بازگشت </strong>نباشد می‌شود از فیلم لذت هم برد. این مثل همیشه یک درام تشدید شده‌ی روان‌شناختی‌ست با مایه‌هایی از ژانر علمی‌خیالی  (که اندکی به مدل فیلم‌های فرانکنستاین تنه می‌زند) و درعین‌حال می‌تواند یادآور مایه‌ی اصلی فیلم <strong>سولاریس</strong> تارکوفسکی باشد («بازگشت محبوب مرده با موقعیت مجازی»). بازی باندراس قانع‌کننده و حضور النا آنایا مسحورکننده است. فیلم با قراردادهای خاص خودش جلو می‌رود و خط داستانی عجیب و غریبی دارد. اگر شخصیت آلمودوار را در پس ذهن‌مان قرار ندهیم شاید اصلا متقاعدکننده نباشد. ولی ماجرا کمی شبیه فیلم‌های وودی آلن است. شاید به این نتیجه برسیم که آلمودوار فیلمسازی مولف و صاحب‌سبک است و همچون ازو، فورد و هیچکاک شیوه‌ی داستان‌گویی خاص خودش را دارد و وجودش برای سینمای دنیا غنیمت است. در آن صورت می‌توانیم بگوییم این هم فیلم متوسطی‌ست از کارگردانی که به اندازه‌ی کافی شاهکار ساخته.</span></blockquote><p align="baseline" style="text-align: justify;"><strong><font color="#990099" class="Apple-style-span">حریم‌شکنی [Trespass] (جوئل شوماخر) 0</font></strong></p><p style="text-align: center;"><img src="http://8200.6.img98.net/out.php/i95207_trespass-2011.jpg" /></p><blockquote style="text-align: justify; border-style: none; padding: 0px;" class="webkit-indent-blockquote"><span style="font-size: small;" class="Apple-style-span">یک فیلم تجاری بی‌ارزش که تصویری کاریکاتوری‌ست از </span><strong><span style="font-size: small;" class="Apple-style-span">بازی‌های بامزه‌ی</span></strong><span style="font-size: small;" class="Apple-style-span"> هانه‌که؛ باز هم هجوم یک سری بیمار روانی به حریم یک خانواده (این بار نیکلاس کیج و نیکول کیدمن)؛ مرد پرکار و زن زیبای سرخورده و دختر نوجوان در سن بلوغ؛ همان خشونت اغراق‌ شده و مقاومت مذبوحانه و تعلیقی که از قبل لو رفته است و دنبال هم دویدن‌ها و نجات در آخرین لحظه. مدت‌ها بود ندیده بودم کیدمن فیلمی به این بدی بازی کرده باشد، هرچند از جوئل شوماخر بیش از این هم انتظار نمی‌رفت. با دیدن چنین فیلم‌هایی‌ست که آدم قدر فیلمسازانی چون وودی آلن و آلمودوار را می‌داند.</span></blockquote> Sat, 17 Dec 2011 14:06:00 GMT haftonim http://haftonim.blogfa.com/post-95.aspx http://haftonim.blogfa.com/post-94.aspx <p style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><img width="429" height="202" src="http://www.metrocinemas.com.au/SharedContent/el27vihgvEC4m54lv3pqGw.jpg" /></span></p><p></p><blockquote class="webkit-indent-blockquote" style="text-align: justify; border-style: none; padding: 0px;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">دیگر به فیلمسازی بی‌وقفه‌ی وودی آلن عادت کرده‌ایم. چند سالی هست که آن نیویورک آشنای همیشگی در فیلم‌هایش جای خود را به‌تناوب به شهرهای دیگری داده است: لندن، بارسلونا و حالا پاریس. اگر لندن را در </span><strong><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">پوئن آخر</span></strong><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"> به مکانی برای شکل‌گیری یک درام جنایی/اجتماعی از جنس یک تراژدی آمریکایی (درایزر) بدل کرد، و در </span><strong><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">ویکی، کریستینا، بارسلونا</span></strong><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"> به درام روان‌شناختی به شیوه‌ی آلمودوار نزدیک شد، </span><strong><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">نیمه‌شب در پاریس</span></strong><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"> برای آلن تجسم رویایی‌ست از جنس </span><strong><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">رز ارغوانی قاهره</span></strong><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"> با دغدغه‌ی بازگشت به دهه‌ی شگفت‌انگیز ۱۹۲۰؛ دوران گردهمایی نقاش‌ها، نویسنده‌ها و فیلمسازان آوانگارد در محفل‌های هنری پاریس. نگرانی بابت تصویر کردن چهره‌های آشنایی چون همینگ‌وی، فیتزجرالد، بونوئل و دالی (که بسیاری از پروژه‌ها در این یکی دو دهه‌ی اخیر به فاجعه بدل کرده) بی‌مورد است. این بی‌نقص‌ترین وجه فیلم است و لحن شوخ‌طبع فیلم کمک می‌کند که همه‌ی این‌ شخصیت‌ها برای‌مان پذیرفتنی باشند. مبارزه‌طلبی همینگ‌وی، شیرینی فیتزجرالد و خودنمایی دالی و شوخی فیلم با بونوئل جوان بامزه است. ماجرای رفتن به گذشته‌ با کالسکه‌ای که نیمه‌شب از راه می‌رسد (به همین سادگی) جالب است و رفتن به گذشته‌های دورتر (آخر قرن نوزدهم) و این‌ که هر هنرمندی درنهایت حسرت گذشته‌ی دورتری را می‌خورد ایده‌ی قابل توجهی‌ست. ترسیم فضای پاریس امروز و پاریس گذشته، کافه‌ها و رقص‌ها و محفل‌ها با چیره‌دستی صورت گرفته. چیزی که آشکارا به فیلم لطمه می‌زند زمان حال است. اوون ویلسن که آشکارا با همان لحن آشنای وودی آلن حرف می‌زند، با همان مدل بریده بریده و همان تاکیدها، فاقد روشنفکری بدیهی کاراکتر آلن در فیلم‌هایی نظیر </span><strong><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">آنی هال</span></strong><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"> و </span><strong><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">منهتن</span></strong><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"> و حتی </span><strong><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">شالوده‌شکنی هری</span></strong><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"> است. آدم نمی‌تواند او را نویسنده‌ای حتی بی‌قریحه تصور کند. ریچل مک‌آدامز هم در نقش همسرش مکانیکی و بی‌هویت است. (مثلا مقایسه کنید ویلسن را با میا فاروی </span><strong><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">رز ارغوانی</span></strong><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">...). نتیجه این‌ که</span><strong><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"> نیمه‌شب در پاریس</span></strong><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"> به‌رغم ظرافت‌هایش (و این حقیقت که احتمالا هیچ فیلمساز دیگری نمی‌توانست در ساخت چنین پروژه‌ای به موفقیت نسبی این فیلم دست یابد) در کنار فیلم‌هایی چون </span><strong><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">اسکوپ</span></strong><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">، </span><strong><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">ملیندا ملیندا</span></strong><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">، و </span><strong><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">همه می‌گویند دوستت دارم</span></strong><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"> قرار می‌گیرد تا فیلم‌های درخشانی چون </span><strong><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">پوئن آخر</span></strong><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"> و </span><strong><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">ویکی، کریستینا</span></strong><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">... یا شاهکارهایی چون </span><strong><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">زن‌ و شوهرها</span></strong><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"> و </span><strong><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">شالوده‌شکنی هر</span></strong><strong><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">ی</span></strong><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"> و </span><strong><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">آنی هال</span></strong><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">. </span></blockquote><p style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><img src="http://www.thebestfilms.net/wp-content/uploads/2011/04/Woody-Allens-Midnight-In-Paris-Official-Trailer-and-Poster.png" /></span></p><p></p><blockquote class="webkit-indent-blockquote" style="text-align: justify; border-style: none; padding: 0px;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">وودی آلن زنده و سرحال است و هنوز فیلم می‌سازد. <strong>نیمه‌شب در پاریس</strong> هم گرچه شاهکار نیست، فیلم مفرحی‌ست. همین را غنیمت بدانیم</span></blockquote> Mon, 12 Dec 2011 16:29:00 GMT haftonim http://haftonim.blogfa.com/post-94.aspx